ઘૂઘવતા સમંદર ની અંદર હું એકલી,
તરાપો બનીને તર્યેે જાઉં છું ....
ન શોધુ કિનારા, ન મારુ હલેસા,
બસ આશા ને સહારે વહ્યે જાઉં છું....
ને વાતા વંટોળિયાવની સંગે એ જ હું
ફોરું પીછું બનીને ઊડ્યે જાઉં છું...
વિના ભાન રાખે કોઈ પણ રુતુનું,
માવઠું બનીને વરસે જાઉ છું....
રણમાં પથ ભુલેલી કોયલની માફક,
ઠેર ઠેર આમ્રકુંજ શોદ્યે જાઉં છું....
પામ્યુ કંઇક અદ્ભુત અને વળી નવીનતમ,
દરેક જે ક્ષણે હું અસ્પષ્ટ હોઉ છું...
માટે જ હવે ધાર્યું હું મારુ કરુ કાયમ,
અને વર્તમાનમાં હમેશા સમૃધ્ધ હોઉ છું!!
- નિયંતા ભટ્ટ
No comments:
Post a Comment